رفتار ايرانی در قضيه هسته ای ايران:

مطلبی از آقای نبوی ديدم که بازهم به مشکلات رفتاری ما ايرانيان اشاره دارد٬ بی ربط نديدم که گلچينی از آن را اين جا ذکر کنم.

--------

در اين اتفاقاتي که دارد مي افتد، جز اينکه جنگ قدرت در آن نقش مهمي دارد، اما برخي چيزهاي کوچکي که در روحيه ما ايرانيان وجود دارد، و حکومت نيز تا حدي به آن گرفتار است، در نقش دارد، مثلا موارد زير:

رو تو کم مي کنم: ما ايراني هاي عزيز اصلا خوشمان نمي آيد کسي براي مان پرروبازي در بياورد ولي خودمان هم تا حد مرگ دست از پرروبازي برنمي داريم، حتي اگر بدانيم در دعوا شکست مي خوريم و بعدا بدجوري روي مان کم مي شود، ترجيح مي دهيم زنده نباشيم تا آن روز را نبينيم.

انشاء الله يه جوري مي شه: ما هميشه فکر مي کنيم بعدا اتفاقي مي افتد که به نفع ماست، حتي اگر صدبار هم آن اتفاق نيفتاده باشد. ما مي توانيم برخلاف همه چيزهايي که عقل مان مي گويد تصميمي بگيريم و اميدوار باشيم که يک اتفاقي خارق العاده به نفع ما خواهد افتاد و ما پيروز خواهيم شد.

حرف مرد يکيه: ما سر حرف مان تا آخر مي ايستيم و معتقديم حرف مرد يکي است، حتي اگر مرد هم نباشيم همين اعتقاد را داريم و حتي اگر حرف ما هم نباشد، شوخي شوخي مي افتد گردن مان و يک دفعه باورمان مي شود که ما بوديم که مي گفتيم "انرژي هسته اي حق مسلم ماست."

ما ايراني ها فرق داريم: ما هميشه فکر مي کنيم فرق داريم، اين طبيعي است، اما واقعا معتقديم بهتر از بقيه هستيم، معمولا اين را نمي گوئيم، ولي به آن اعتقاد داريم. معتقديم اگر با همه دنيا هم بجنگيم، حتما ما پيروز مي شويم و اگر هم پيروز نشويم هرگز نخواهيم گفت که شکست خورديم.

اول شما بفرمائيد: به نظر من اکثر سياستمداران کشور به اين نتيجه رسيده اند که بايد جلوي اين وضعيت را گرفت، همه شان هم در مورد اينکه وضع خطرناک است اتفاق نظر دارند، همه شان هم مي دانند که بايد يک نفر جلوي اين وضع را بگيرد، اما همه منتظرند يکي ديگر شروع کند... تا همگي بريزند سرش و فحشش بدهند و غیرت نمائی کنند. اين تعارف بطور تاريخي و تا مرز نابودي همه چيز ادامه دارد.

نون ما توي دعواست: متاسفانه ايرانيان جزو ملت هايي هستند که اصلا از جنگيدن با خارجي نمي ترسند، نه اينکه خودشان بروند و بجنگند، بلکه وضع را به جايي مي کشانند که يک عده دیگر بروند و بجنگند.

--------

 

/ 1 نظر / 12 بازدید