پاسخ گويی ايرانيان!

یکی از رفتارهای بسیار زننده ای که بین ما ایرانیان شایع است این است که وقتی سوالی از آن ها می پرسیم، بجای این که در پاسخ گویی بکوشند، سعی می کنند علت سوال را حدس بزنند. مثلا":
--این اتوبوس کجا می رود؟
---- تو کجا می خواهی بروی؟
یا
-- چه خبرها؟
----بی پولی؟! {طرف فکر کرده می خواهیم پولی از او قرض کنیم!}
این انرژیی که بجای پاسخ گویی صرف علت یابی می شود، اغلب با حدس های غلط هدر می رود و یا با سوء تفاهم باعث ایجاد مشکل در تعاملات اجتماعی افراد می شود.
این عادت زشت خیلی اوقات باعث رنجش من شده است؛ ولی وسیله جالبی است تا به روحیات طرف مقابل یا برداشت او از خودم پی ببرم.
دوستی دارم که هر وقت هر از گاهی زنگی به او می زنم تا حالی بپرسم، تمام هم و غمش پشت تلفن این است که کشف کند چرا به او زنگ زده ام و اکثر اوقات علت های احمقانه ای نیز کشف می کند! بیچاره چیزی به عنوان احوال پرسی با تلفن در ذهنش تعریف نشده است. جالب است که اغلب موارد با نادانی تمام، نتیجه حدس خودش را بیان هم می کند مثل:"آهان، پس زنگ زده بودی کتاب... را از من بگیری...". پس از مدتی کوتاه فهمیدم که چرا این فرد اینقدر حقیر می اندیشد؛ چون از خانواده ای است که فرهنگ کاسبکاری در آن رواج دارد و هر کاری که می کنند، در ازای آن پاداشی می طلبیده اند و عملی بی علت بین آن ها مفهومی نداشته است.
به دوستی ديگر ایمیل زده بودم که شماره حسابت را بده تا پولی به آن واریز کنم و تو آن پول را در چکی به نام من به کسی بپردازی. بنده خدا نامه را نخوانده به من جواب داد که" شرمنده، مبلغ بالاست؛ وگرنه من به جایت پرداخت می کردم و بعدا" از تو نقدا" می گرفتم." وقتی دوباره به او ایمیل زدم که کسی از او چنین کاری را نخواسته و لطفا" ایمیل قبلی را دوباره بخواند، اظهار کرد ایمیل قبلی را سریع خوانده و متوجه موضوع نشده است! خیلی ساده می توان حدس زد که این فرد روحیه ای دارد که فکر می کند دیگران در صدد سوء استفاده مالی از او هستند!
به هر حال این عادت زشت چیزی است که بین ما رواج دارد.چنین رفتاری را در بین غیر ایرانیان تاکنون ندیده ام و اکثر وقت خود را صرف چنین علت یابی های احمقانه ای نمی کنند.
 شما هم اگرکمی در رفتار دوستان ایرانیتان دقت کنید می توانید کلی روی افراد دور و برتان روانشناسی کنید و به تجربه های جالبی دست پیدا کنید.

/ 0 نظر / 11 بازدید