دوست یابی ایرانیان:

چیزی که در بین ما بسیار معمول است این است که دیر با هم اخت می گیریم و دوست می شویم. البته خیلی سریع با هم گرم می گیریم و قربان صدقه هم می رویم که البته از نمودهای چاپلوسی ماست.
جالب است که وقتی دوستانی پیدا کردیم از تقسیم کردن دوستی مان واهمه داریم؛ یعنی دوست نداریم دوستانمان را با یکدیگر آشنا کنیم، اگر دو دوست ما از دو دایره دوستی مختلف با هم گرم بگیرند سریع احساس نارضایتی می کنیم و به انحای مختلف سعی می کنیم از آشنایی بیشتر آن ها جلوگیری کنیم.مثلا آن ها را دفعه بعد با هم به مراسمی دعوت نمی کنيم و يا ...

همچنين وقتی می بينيم که کسی با کسی دوست است خيلی علاقه داريم که بدانيم اين دو بر چه اساسی با هم دوست شده اند. لابد شما هم بارها شنيده ايد که: تو ... را از کجا می شناسي؟!

همه اين ها به نظر من از اين جا نشات می گيرد که در دوستی هايمان بی شايبه نيستيم و خودمان هم واقف هستيم که رفتارمان ظاهری است. بنابر اين نگران هستيم که همين دوست های نيم بندمان را هم از دست بدهيم. بنا بر اين به انحای مختلف سعی می کنيم که مانع شويم دوست هايمان دوستانی بهتر از ما پيدا کنند!!

/ 1 نظر / 13 بازدید
غریب آشنا

سلام، مطالبت رو خوندم. راستش می دونی چیه؟ مساله اصلی این هست که ما ایرانی ها علاوه بر چیزهایی که گفتی، خوب بلدیم ایراد بگیریم و بگیم که بدیم. هممونم همینطوری هستیم. همین الان من هم دارم همین کارو می کنم. موفق باشی